Boleynowanie/ Boleyning

Jagoda Ratajczak, kategoria: The Language Daily
anne

Dziś 481 rocznica potajemnego ślubu Henryka VIII i Anny Boleyn, kobiety, dla której król unieważnił pierwsze małżeństwo, poróżnił się z papieżem, i którą ostatecznie powiódł na szafot, czyniąc z niej symbol nieszczęsnej żony, ofiary tyranii swojego męża. Anna Boleyn jest najpopularniejszą spośród wszystkich żon Henryka, i zapewne właśnie dlatego jedyną, której nazwisko to nie tylko nazwa własna. „Boleyn” to także pogardliwe określenie na „kobietę lub mężczyznę nie-francuskiego pochodzenia, ale z wielkim zamiłowaniem do wszystkiego co francuskie” (jako nastoletnia dziewczyna Anna Boleyn przebywała na dworze francuskim, gdzie bardzo zainteresował ją tamtejszy język i kultura). Słowo „boleyn” to także określenie na uwodzicielkę, czasem też używane jest żartobliwie w charakterze czasownika oznaczającego-co nie jest zaskoczeniem- „skracać o głowę”. Ten ostatni przykład jest typowo kontekstualny, jednak spotykany i rozumiany, co dowodzi elastyczności z jaką język angielski wykorzystuje nazwy własne, nadając im przy tym kategorie gramatyczne. Całkiem przypadkowo, akurat wczoraj zabrałam się za „Życie i śmierć Anny Boleyn” wybitnego historyka, Erika Ivesa. :)

English verion below:

On this day 481 years ago, Henry VIII of England secretly married Anne Boleyn, the woman for whom he cancelled his first marriage, fell out with the pope and whom he eventually led to the scaffold, turning her into a symbol of a hapless wife, the victim of her own husband’s tyranny. Anne Boleyn is the most popular of Henry’s wives and probably that’s why she is also the only wife of his, whose name is not just a proper name. „Boleyn” is also a scornful term for „a woman/man of non-French origin, with a huge predilection for everything that is French” (as a teenage girl, Anne Boleyn was a maid of honour at the French court where she developed interests in French language and culture). „Boleyn” is also a term for a seductress and is sometimes used humorously as a verb, meaning- which comes as no surprise- „to behead someone”. Although this latter example is typically contextual, it is used and commonly understood, which demonstrates the flexibility of English and its ability to adopt proper names and assign grammatical categories to them. Quite accidentally, yesterday I started reading „The Life and Death of Anne Boleyn” by an eminent historian, Eric Ives. :)

Napisz Komentarz